± 1850

 Bij de aanleg van het kanaal in 1825 is Sluiskil nog een onbeduidend dorp zonder industrieën -die kwamen pas in 1911 en 1929- maar ook zonder R.K. kerk. Voor het kerkelijk leven zijn de gelovigen -veelal te voet- aangewezen op Terneuzen.

1892   

De Terneuzense pastoor Kerstens benadert de paters Kapucijnen en informeert hen over de Sluiskilse situatie.

1897

De Bisschop van Breda, Petrus Leyten, maakt bekend dat de Kapucijnen bereid zijn in Sluiskil een kerk te stichten.

1898

Op een terrein van 12.000 m2 wordt de bouw van het klooster en de kerk afgerond. De kerk wordt in 1899 geconsacreerd.

1900

Een grote brand verwoest het gehele complex, waarna de herbouw snel ter hand wordt genomen.

1901

Het herbouwde klooster en de kerk -met 400 zitplaatsen !- worden in gebruik genomen.

1911

Het “Patronaat”, gebouw t.b.v R.K. verenigings- en jeugdwerk, wordt geopend.

1915

Op verzoek van de Kapucijnen beginnen de Zusters van het H. Hart hun werk in het inmiddels gebouwde zusterklooster en ziekenhuis(je).

1917

De R.K. Sint Antoniusschool opent zijn deuren.

1929

Sluiskil wordt een zelfstandig door grenzen vastgesteld Rectoraat onder supervisie van de orde der Kapucijnen; dus (nog) niet onder jurisdictie van het bisdom.

1948

Het bisdom staat toe, dat voortaan in Sluiskil ook kerkelijke huwelijken mogen worden gesloten.

1962

Wegens het groeiend aantal  kerkbezoekers ontstaat er ruimtegebrek. De kerk wordt dan ook uitgebreid met de zgn. “Nieuwe beuk” en een zijkapel.

1975

Het  “Rectoraat” wordt omgezet in een formele diocesane  “Parochie”.

Wijlen Pater Ignatius Breuer installeert een van de eerste dekenale Parochie-vergaderingen, om zodoende de rol van de vrijwilligers te onderstrepen en hen meer ruimte te geven.

1981

De paters Kapucijnen verlaten het klooster en vestigen zich in Philippine. Pater Henk van Doorn is dan pastoor van Sluiskil en Philippine.

De zusters Benedictinessen betrekken het lege klooster.

1987

Pastoor Van Doorn neemt afscheid, waardoor de paters Kapucijnen definitief uit  Zeeuwsch-Vlaanderen zijn verdwenen.

1988

Pastoor Jan Voeten wordt als zodanig benoemd voor Sluiskil en Terneuzen.

1989

Het ziekenhuis verhuist naar Terneuzen. Een viertal zusters blijft in Sluiskil en vestigt zich in de Baljuwlaan.

1992

In de voormalige R.K. kleuterschool worden ruimten gehuurd en ingericht als parochiecentrum “De Op-Stap”.

De Benedictinessen verlaten Sluiskil. Het klooster blijft leeg staan.

1996

Pastoor Voeten vertrekt naar Breda.

Er wordt een begin gemaakt met een samenwerkingsverband tussen Sluiskil, Terneuzen, Hoek, Philippine, Zandstraat, Sas van Gent, Westdorpe, Zuiddorpe en Axel.

Alle pastores gaan tezamen één regionaal pastores-team vormen.

1997

Het samenwerkingsverband wordt omgezet in de formele interparochiële vereniging, IPV regio Midden-Zeeuwsch-Vlaanderen.

1998

Na enige jaren leegstand van het voormalige kapucijnenklooster, wordt dit verkocht en door bouwkundige ingrepen van de kerk gescheiden.

1999

De laatste vier nog in Sluiskil wonende “ziekenhuiszusters” verlaten Sluiskil en keren terug naar hun moederhuis.

Het regionaal pastoresteam vindt zijn onderkomen in het door de zusters verlaten huis aan de Baljuwlaan. Het doet nog steeds dienst als regionaal Pastoraal Centrum.

2003

Bisschop Muskens ondertekent de fusieakte waarbij alle IPV-gemeenschappen worden samengevoegd tot de huidige Elisabeth-parochie in Midden-Zeeuwsch-Vlaanderen, met Sluiskil als formele vestigingsplaats.

2005

Na bijna negen jaar onderhandelen met het gemeente- en bibliotheekbestuur, wordt de al geruime tijd niet mee in gebruik zijnde “Nieuwe beuk” verhuurd en als openbare bibliotheek in gebruik genomen.

De zijkapel wordt buiten gebruik gesteld en zal worden ingericht als ontmoetingsruimte.

Bij de sluiting van hun kapel schenken de zuster Franciscanessen uit Etten-Leur een antieke kruisweg. De eerste zes staties hiervan werden tussen 1865-1870 geschilderd door Gerardus L. van Genk. Na diens overlijden schilderde Franciscus G. J. Beers tussen 1870-1872 de laatste acht staties.